8/10/2007 - yaşam...

Hayat denen oyunda yine düştüm hayallerim uğruna, aynı kavisli yolara. Yürüyorum, düşüyorum kalkıp koşuyorum arayı kapatayım diye. Neye, niye, kime gidiyorum bilmeden.

Önce mutluluğu öğreniyorsun sonra hiç farketmeden hüznü. Ve mutluluğun kıymetini anlıyorsun. Denemeden öğrenemiyorsun acıların güzel kıldığını tatlı anları, anıları.

Yalnızlık çalıyor kapını zaman zaman. Kapıyı açmamak için direniyorsun. Çoook sonraları anlıyorsun ki aslında içeride olan yalnızlık dışarda olan sensin. Kaçmak isteyen senin yalnızlığın, açmayarak himaye ediyorsun onu.

Sevdim, seviyorum,seveceğim diyorsun. Ve ansızın kaçıyor hevesin. Sevemedim, sevmiyorum, sevmeyeceğim diyorsun. Hayatını çelişkiler sarıyor sen yine yürüyorsun, düşüyorsun, koşuyorsun... İstesen de istemesen de.

Bir gün anlıyorsun ki sen hareket etmesen de gidiyor bu yol. Yorulsan da, çırpınsan da aynı noktaya varıyorsun aksini yapsan da... Çekirdekleniyorsun bir gün, hüznünü salıyorsun dünyaya. Oysa istediğin hep mutluluk salmaktı çevrene. Olmuyor kimse gibi sen de yapamıyorsun...

Kırışıklar artarsa diye endişelenirken hayatın kırşıklarla dolu olduğunu seziyosun bir içgüdüyle...

Bebekleri en çok masumiyeti düzlüğü barındırdığından seviyorsun. Ve bir yaşlıya yardım etmek ileride yardım göreceğin umudu bıraktığı için özel sana göre.

Marjinalim diye haykırıyorsun güçlü anlarında. Yalnız senin doğruların doğru öyle ya.

Fakat toplum dikildiğinde karşına sessizleşiyorsun, ben de koyunum bü sürüdenim diyorsun.

Aynı hayatı farklı cümlelerle yaşıyorsun... Ve bir gün aynı nokta gelip konuyor en sonuna. Aynı kanatlarla yeşile ya da maviye kavuşacağını düşünerek gidiyorsun.

Uzun biz düzlem içinde mekik dokuyarak sen de ellerini toprağa gömüyorsun...

2007-10-12 15:26:01 - slm

2007-10-12 13:31:59 - Merhaba,

2007-10-08 15:03:19 - ...