Hayat; herkesin anladığı kadar...

Kendime doğru(lar)

Tue, 13 Oct 2009 02:34:00 +0300

sölemek istediği ne kadar çok olursa o kadar susuyormuş insan ...
anlatamıyacak olmasından belki ....
bana sorarsan ‘sen denedin mi anlatmaya?’ diye , evet denedim .... olmadı ....

hep karşı çıkarım yaşanmışlara ...
bilmem işte biz büyüklerimizden böyle gördük , böyle yaşıyoruz gibi klişelerin hep farklılaşmasını istedim ...
doğruların sadece temellendirilmiş kalıplar içinde olmadığından bahsettim...
amaç sıradışı gibi görünse bile biraz daha kendin içn bişeyler yapmaktı
aslında ...
şimdi düşündüğümse ‘doğrular sadece bize öğretilenler miydi?’
yoksa bizim doğrularımız olmaz mıydı gerçekten?

belkide köşemde oturan bir yaşlı olmadığımdan olsa gerek , anladım ki benim
doğrularımın uzun süre hiç bir değeri yok ....

Uçurumun Kenarında

Tue, 20 Jan 2009 23:39:00 +0200

Hani bir uçurum vardı ya ve ben de kenarındaydım, bir gamzelik rüzgar yetecekti ya
işte o rüzgar esti dostlar.

Gerçi rüzgar bir gamzelik değildi ama uçurumun kenarındaysanız yuvarlanmak için

rüzgarı neyin estirdiğinin de pek önemi kalmıyor.

Bir anda kendinizi müthiş bir boşlukta hissediyorsunuz.

Ne içinizdeki çığlık yankılanıyor ne de kalbinizin çırpıntısı.

Bir tek etrafa savurduğunuz boş bakışlarınız sizi ele veriyor.

Bu bakışları da ancak daha önce uçurumdan atlayanlar anlayabiliyor……

.. ( devamı )

Yolcular ...

Sat, 03 Jan 2009 19:50:00 +0200

YOLUN ortasındaki beyaz çizgiler hızla akar...

Yaşam yolculuğuna dair henüz mesajı çözülmemiş bir mors alfabesi gibidir, uzun-kısa, kesik-kesiksiz...

Zamanı, yolun iki yanına kilometre taşları gibi dizmişler...

Günleri, ayları, seneleri:

"2005..."

"2006..."

"2007..."

Yolcu geçip gider, ister mutlu, ister isteksiz...

İşte, bir tabela daha geçti önümüzden:

"2008..."

*

Doğrusunu isterseniz, bizler sadece bir yerden başka bir yere giderken yolculuk yaptığımızı sansak da aslında her an gideriz.

Belki de en komik laftır:

"Yerimden kıpırdamadım..."

Hiç kıpırdamadan, hiç kımıldamadan durduğumuzda bile nasıl yol alırız bilemezsiniz...

(.........)

Doğrusunu isterseniz yaşam bir küçük spermin, ana rahmindeki mini yolculuğu ile başlar.

Yola koyulmuştur yolcu.

Kimse onu tutamaz...

"Son durak" lafları da doğru değildir a dostlar... Mezarı açıldığında rahmetlinin kaval kemiğini bırakıp gitmiş olduğunu görürsünüz, onun artık kimyasal yolculuğu başlamıştır çünkü...

Yolcu durmaz...

Duramaz...

Son Defa..

Mon, 24 Dec 2007 19:42:00 +0200

Hayal ile gerçek arasında kalan hayatımın kelimelerce yazılmış son siyah sayfası bu sanırım..

Aşklarımı acılarımı anlatmaya çalıştım, çoğu zaman kelimelerle kapıştım.. gün geldi kendi içimde benlerden kaçındım..

Hayat herkesin anladığı kadar dedim, ama kendim ne kadarını anlayabildim, anlamadım.

Gel.. ( devamı )

Sus(tum)!!!

Mon, 19 Nov 2007 09:23:00 +0200

Sus’tum ey yar…

Sana Dair Olan Kelimelerimi kaybettim..

Bırak boşuna arama onları..

Hükümsüzdür artık cümlelerim…

‘Sus’tum kaldım..

Söz konusu olan vatan ise, gerisi teferruattır.

Sun, 28 Oct 2007 15:03:00 +0200

Üç yaşındaki Ramazan, Şırnak'ta bayramın ilk günü mayına basarak şehit olan babası çavuş Ünal Demir'in tabutunun başında yaslı annesine soruyor:
"Babam neden burada yatıyor anne?.."
Anne tutuyor kendini:
"Ağlamayacağım" diyor, "...hainleri sevindirmeyeceğim!"
Yine Şırnak'ta, pusuda 12 arkadaşıyla birlikte şehit düşen komando er Sıddık Küçükgöz'ün evinde de yas var.
22 yaşında ölen komandonun terhisine 20 gün varmış.
Babası Hamit Küçükgöz, 20 gün askerlik yapmak için askerlik şubesine başvuracağını söylüyor;
"Vatana borcumuz kalmasın" diyor.
Murat Uçar daha 1 ay önce evlenmiş. Cenazesinde dul eşi gözyaşı dökerken babası "2 oğlum daha var, onları da feda ederim" diyor.
* * *
Hangi halk bir oğlunu gömerken, vatan uğruna diğerlerini ölüme yollamaktan söz eder ki?
Başka hangi toplumda vatan sevgisi evlat sevgisine eştir?
Nerede analar "Benim kuzumu geri getir Şırnak dağları" diye ağıt yakarken düşmanı sevindirmemek için gözyaşını içine atar?
Nerede babalar, oğlundan kalan vatan borcu için askere yazılmaya kalkar?
Bu nasıl bir aidiyet duygusu, nasıl bir vatan sevgisidir ki, acılarla eksilmez; büyür inadına...
Yine de sormak isterim:
Vatanı sevmenin, ölümden gayrı bir yolu yok mudur?
Vatan ille kan dökerek, can vererek mi savunulmalı, sevilmelidir.
Ölümden vatanı ayırmanın, toprağı yaşayarak savunmanın bir yolu yok mudur?
Ve şehit ailelerinin bu g.. ( devamı )

yaşam...

Mon, 08 Oct 2007 00:05:00 +0300

Hayat denen oyunda yine düştüm hayallerim uğruna, aynı kavisli yolara. Yürüyorum, düşüyorum kalkıp koşuyorum arayı kapatayım diye. Neye, niye, kime gidiyorum bilmeden.

Önce mutluluğu öğreniyorsun sonra hiç farketmeden hüznü. Ve mutluluğun kıymetini anlıyorsun. Denemeden öğrenemiyorsun acıların güzel kıldığını tatlı anları, anıları.

Yalnızlık çalıyor kapını zaman zaman.

git..

Sun, 30 Sep 2007 15:02:00 +0300

Bakışlarım hiç kimseye..
Sözlerim sahipsiz,
Ses sağır!..
Kapının arkasında göz işi bir bekleyiş
Dilde hafif, yürekte ağır

Gel...
İçim bomboş gibi..
İçimi atayım...
İçini bensizliğe nasıl bu denli hazırda tutabildin...
Kentime, ellerime, herşeyime sinmişsin sen...
Orda kalamadım...
Evinde..

Yürüdüğümüz yerler, dar sokaklar...
Başka durağı olmaz mı bu kentin....
Her yerde senden dönüyorum...
Benimle gelmediğin kuzeylerim var...
Sana kalsın dediğin, mahsus götürmediğin yerler...
Neden gitmediğimizi(gidemediğimizi) şimdi anlıyorum...
Yol üstüyüm....
Senin kıyına yaklaşırsam sıcak...
Gitmek istersen takılmaz yüzün...

Git...

Yabancıysan yalnız kalayım...

.. ( devamı )

hayat..

Thu, 27 Sep 2007 18:43:00 +0300

zamansız bir sevda,

zamansız bir hayat,

zamansız bir adam...

geçmişi ile geleceği arasında sıkışıp kalmış..

ne kadar esir olabilirsin?

kendime..

Sat, 22 Sep 2007 18:44:00 +0300

yolun yarısına geldik derken,

gençliğimizden uzaklaşmışız...

.. ( devamı )