20/9/2007 - Çare(siz)sin...

Her insan hayatının zor anlarında ölümü düşünür. Sorunları çok olanda, az
olanda hatta hiç sorunu olmayan bir insan bile bazen ölmeyi ister. Kendimden
pay biçerek söylüyorum bunları. Her şeyin sonunun geldiğini ve hiçbir şeyin
düzelmeyeceğini zannettiğimiz anlarda intiharı düşünürüz.

Ama sadece zannederiz..
Çözüm iki adim ötemizde de olsa sorunlara çözüm bulmak zor gelir bize, hatta
imkansız gelir. Aslında o bizi bekler bir yerdeler de, ve onu bulmamızı
ister.
Allah’tan başka hiç kimse yarinin ne getireceğini bilemez.. Ne sen, ne ben
ne de bir başkası.. Mutlu olduğumuz anları düşünüyorum.. O zaman her şey ne
kadarda güzel geliyor demi? Ölmek aklimizin ucundan bile geçmiyor, mutluyuz
çünkü.. Yarının ne getireceğini o zamanda bilmiyoruz..

Vakit geliyor yarın oluyor, attığımız tek bir yanlış adım hayatımızı alt üst edebiliyor.. Kendi kabuğumuza çekiliveriyoruz birden, her şey anlamsız geliyor, ve daha önceleri hiç düşünmediğimiz ölüm birden bire düşüncelerimizden çıkmaz oluyor..

Peki niye böyle?

Niye mutluyken yaşamı seviyoruz da, mutsuzken her şeyden vazgeçiyoruz?

Kötü günler olmasa, su an daha çok insan ölmek isterdi. Mutsuzluğun tadına
varmadan mutlu olmanın değerini anlayamayız çünkü..

Ölüm vazgeçmektir.. Vazgeçmekte çok kolaydır.. Ben su an, hemen simdi,
hoşuma gitmeyen her şeyden vazgeçebilirim aslında..

Ama neye yarar?

2007-09-20 19:49:10 - ...